Słowa Konstantej
WendyJakby nie było już dość znękane ciężarem istnienia..
WendyWstrząsy wywołują u mnie niestrawność.
WendyIm wyżej siedzisz, tym dłużej spadasz.
WendyAch, jakże naginamy wolę bestii do naszych potrzeb.
WendyMa skrzydła, ale nigdy nie poleci.
WendyNie mam ochoty tańczyć.
WendyTo tylko odwleka nieuniknione.
WendyBestie do tego lgną...
WendySłone jak łzy.
WendyPrawie tak słone jak moje gorzkie łzy.
WendyTe formacje nie mogą być naturalne.
WendyCykl rozpoczyna się na nowo.
WendyAkt kompletnej destrukcji.
WendyOgarem nie jesteś... ale mogę to zaakceptować.
WendyMoja kolej, by być kapitanem.
WendyDrwina ze smutnego dzieciństwa.
WendyMierz w me serce…
WendyWzywa mnie.
WendyNawet ten obelisk mnie opuścił.
WendyPowierzona płomieniom.
WendyNie pozostanie z nami na długo...
WendyStoi nad przepaścią...
WendyPróbuje urosnąć.
WendyMoże następnym razem, maleńka.
WendyMęczące ciepło dało jej się we znaki.
WendyJeżeli będę miała szczęście, zanudzi mnie na śmierć.
WendyCzy teraz strach mnie opuści?
WendyWróble zaznają wreszcie spokoju.
WendyPo co straszyć biedne wróbelki?
WendyOgień oczyścił jego biedną duszę.
WendyZaginiona i samotna strona.
WendyMoja głowa jest bezpieczna, ale godność…
WendyJak daleko bym nie widziała, nie znajdę tego, czego szukam.
WendyAbigail... Ty będziesz Śmiercią, a ja Rzeźbiarzem...
Wendy...Nie jestem zawiedziona... bo niczego nie oczekuję...
WendyWygląda nawet... fajne...
WendyWyryta w kamieniu.
WendyCudowna siła rozpadu dopadła jego podstawy...
WendyNie każdy potrafi się pozbierać po zupełnym rozpadzie.
WendyChce się wydostać...
WendyIm więcej marmuru marnujemy, tym większa jest figura.
WendySkąd to się tu wzięło?
WendyJest w niej coś dziwnie pięknego...
WendyŻeby każdego dało się tak poskładać...
WendyChce się wydostać...
WendyW każdym z nas siedzi potwór.
WendyStracił głowę! Hi, hi.
WendyCzuję się jakoś... nieswojo...
WendyJest znowu cała. Szczęściara.
WendyChce się wydostać...