Słowa Konstantej

OCH, TAK.

Dziękuję, ręko, która mnie dzierży.

Jestem z nas dumny.

Ależ soczyście!

Zadowalający posiłek.

To było godziwe.

Pięknie!

Sama rozkosz!

Jestem nasycony.

Wspaniała, mięsna uczta.

Rozpusta!

Głodny!

N-nakarm mnie...

M-muszę... Z-zabijać.

M-mięsko!

Ci-ciało!

Taki głodny.

Potrzebuję się odżywić.

Znajdź nam coś do zabicia.

A może schaboszczak?

OCH! Jestem taki głodny!

Nie ma mięsa bez kości. I bardzo dobrze.

Pragnę mięsa z jakiejś bestii!

Kiedy będziemy jeść?

Potrzebuję mięska.

Zaniedbujesz mnie, śmiertelna istoto?

Śmierć daje mi życie.

Ręko, która mnie dzierżysz, widzę w tobie zmianę.

D-dziwne... Ucz-czucie...

Coś... się... d-dzieje.

Si... Siła! Więcej siły!

B... Budzę się.

Zmieniam się.

Moja moc rośnie!

Przeistaczam się!

RAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAR!

Nic nas już nie powstrzyma, ręko, która mnie dzierży!

MOC ZAOSTRZONA!!!

O-ostro.

A teraz z-zabijamy?

C-ciach.

C-ciach... ciach? CIACH!

To może toporne pytanie, ale... Czemu nic nie zabijamy?

Jaka będzie nasza kolejna ofiara, moja istoto?

Może bywam trochę ostry, prawda... Ale za to mam cięty humor.

Ciachniemy coś?

Na co czekasz, istoto dzierżąca?

Od wieków nic nie upolowaliśmy.

Powinniśmy popełniać dzikie, barbarzyńskie czyny!

, zdajesz sobie sprawę, co wspólnie możemy osiągnąć?