Słowa Konstantej
WendyMalutkie życie w kruchej otoczce śmierci.
WendyUpieczony na śmierć.
WendyWkrótce wyrośnie tu drzewo.
WendyCóż to za technologiczna zmora?
WendyGdy go noszę, trudniej zobaczyć mi Abigail...
WendyRozpadł się.
WendyWysysa życie z tej istoty...
WendyNawet potężni upadają.
WendyDoprowadziliśmy do własnej zagłady.
WendyKula śmierci płonie jaśniej niż kiedykolwiek.
WendyJego wnętrze było przepiękne.
WendyCiekawe, czy się podniesie?
WendyTo jeszcze nie koniec.
WendyOj... Nie trafił.
WendyJest piękny...
WendyNic nie zdoła długo umykać śmierci.
WendyMoże w końcu śmierć się o niego upomniała.
WendyKusi mnie obietnicą wiecznego snu...
WendyIle bólu.
WendyCiekawe, do kogo kiedyś należał.
WendyKiedy nie mogę już dalej płynąć z prądem.
WendyZ tego będzie ciężka kotwica.
WendyOwoc bez słodyczy.
WendyCiągle bije...
WendyJuż nie bije.
WendyPłonie od środka… To pewnie prawdziwa agonia.
WendyUkrócono jego cierpienie.
WendyDotknęła je ciemność.
WendyTo drzewo już spoczywa.
WendyPrzy odrobinie szczęścia będziesz mieć szansę na dorośnięcie.
WendyByć może urośnie w następnej porze roku. Mogę poczekać.
WendyWygląda na to, że nie podoba mu się to miejsce spoczynku.
WendyO nic się nie martw. Pogrzebię cię.
WendyNie znamy jego przyszłości. Własnej też.
WendyOtaczają go echa głosów umarłych..
WendySłyszę bolesne wołania umarłych.
WendyTo mroczne nawet dla mnie.
WendyNieszczególnie atrakcyjny.
WendyŚlady bestii.
WendyŚmierć byłaby aktem łaski.
WendyZnasz może jakieś zagadki?
WendyGotuje się w nim potworny gniew.
WendyPodarunki sprawiły mu przyjemność.
WendyKorona godna królowej gleby.
WendyGdybym tylko mogła to kopnąć.
WendyPrzypuszczam, że zaraz zostanę zmiażdżona przez robala... Co za ironia losu.
WendyNie żyje.
WendySpalony na wiór.
WendyCokolwiek tam jest, jeszcze nie zostało w pełni uśmiercone.
WendyMusi się jeszcze zagotować.