Słowa Konstantej
WendyZupa.
WendyJeśli będę miała ochotę, to zjem.
WendyEch. Podejrzewam, że wszystkie te warzywa utrzymają mnie przy życiu...
WendyCzy dożyję, aż wyrośnie?
WendyZabierz nas daleko stąd.
WendyJeszcze przez pewien czas nie możemy tego zrobić.
WendyNo cóż. Mam nadzieję, że to szybka śmierć.
WendyZgaszony płomień nadziei… Jakże to pasuje.
WendyOch, nadziei przeklęta!
WendyChyba wiem, jak to działa…
WendyNie ma tu światła.
WendyOgniki śmierci tańczą przed moimi oczami.
WendyZapiski w języku, o którym zapomniał czas.
WendyLudzie dotknięci głodem i smutkiem.
WendyFragment ich historii zapomnianej przez czas.
WendyPochłania ich ciemność.
WendyNastępnie, odrodzenie.
WendyWreszcie, tętniące życiem miasto.
WendyZnękana dusza.
WendyNarzędzie drwali i morderców.
WendyCiesz się młodością. Wkrótce poznasz uroki prawdziwego świata.
WendyNie budź się.
WendyPrzestronny wór, w którym możemy skryć nasz bagaż.
WendyZrównoważone śniadanie na początek kolejnego przygnębiającego dnia.
WendyMogę stracić coś jeszcze?
WendyBarwne memento kresu mego dzieciństwa.
WendyCzy może zrobić jeden dla Abigail?
WendyJaki sens ma świętowanie w miejscu takim jak to?
WendyLeć daleko stąd, baloniku.
WendyCzy przyspieszy mnie na tyle, abym zdołała uciec przed problemami?
WendySą równie puste jak ja.
WendyPo co odwlekać nieuniknione?
WendyBanany rosnące na słońcu... Jakie to nienaturalne.
WendyHmm... Smakuje mi.
WendyJedliśmy takie z Abigail...
WendyNie ma lekarstwa na ból istnienia.
WendyEfemeryczne remedium utkane z esencji vanitas.
WendyOdebrany rodzinie.
WendyMoją pitę przepełnia rozczarowanie.
WendyŚmierć z głodu wydaje się kusząca...
WendyZimne...
WendyDość... gumiaste.
WendyLubię prosty makaron, z masłem.
WendyNie ma sensu nawet próbować go rozbić.
WendyStworzenie ze świata mroku.
WendyZaczarowana broń. Jakież to ekscytujące!
WendyTylko się tu chowają...
WendyAby zamaskować woń śmierci i żalu.
WendyNie będzie nam już przeszkadzać.
WendyGłupio się czuję.