Słowa Konstantej
WendyTo klucz do czegoś cennego.
WendyKlucz do pięknego miejsca, zazdrośnie zamkniętego przed światem.
WendyOświetla nic ważnego.
WendyJedynym blaskiem w mym życiu jest Abigail.
WendyW tym kamieniu może kryć się tajemnica życia.
WendyOsamotnienie nie wyszło mu na dobre.
WendyJa także lubię przewozić me rzeczy na wózku.
WendyNie ma tam nic, co mogłoby mnie uradować.
WendyMoże będziemy mieć szczęście i okażą się trujące.
WendyKikut naznaczony śmiercią.
WendyWszystko ginie. Nawet grzyby.
WendyNigdy nie płaczę.
WendyJuż nikt przez nią nie zapłacze.
WendyZazdrośnie skrywają tajemnicę życia.
WendyWygląda całkiem w porządku.
WendyEch... Po co się trudzić?
WendyGroźnie wygląda.
WendyOwszem, ma skrzydła, ale to nie anioł.
WendyAbigail potrzebny jest pomnik.
WendyDługo schnie.
WendyTeraz mogę wkroczyć do parku.
WendyDo otwarcia niezbędny jest klucz.
WendyTo pomnik. Ale nie ku czci Abigail.
WendyZ prochu powstałeś i w proch się obrócisz.
WendyGdybym miała taką skorupę, nigdy bym jej nie opuściła.
WendyZimny i martwy.
WendyChcesz, aby cię ugotować, ptaszku?
WendyTrenuje przed zapadnięciem w sen wieczny.
WendyGdyby tylko ktoś zechciał ofiarować mi życie na srebrnej tacy.
WendyWoda... Wszędzie woda.
WendyTu nie zapada noc. To miła odmiana.
WendyByć może będę szczęśliwsza w innym świecie.
WendyGotujemy, aby odpędzić śmierć.
WendyMa oczy, a jednak nigdy nie płacze.
WendyTeraz nigdy już nie otworzy oczu.
WendyZazdrośnie skrywają tajemnicę życia.
WendyTen taki stryczek, ale dla garnka.
WendyDo zawieszania garnków nad ogniem.
WendyBędziemy gotować. Albo zemrzemy.
WendySłodycz rodzi słodycz.
WendyNadszedł jego czas.
WendyTa zaraza pochłonęła wszystko.
WendyJakże zapomniana.
WendyNie ma co więcej wznosić modłów.
WendyOngiś część szczęśliwego domu.
WendyTo palenisko jest teraz bezdomne.
WendyCzas jest zaledwie iluzją.
WendyCzas jest sojusznikiem śmierci.
WendyŚmierć tędy przechodziła.
WendyTo opuszczone miejsce.