Słowa Konstantej
WendyWydarzyła się tutaj jakaś tragedia.
WendyDrzwi prowadzące donikąd.
WendyŻaden dach nie uchroni nas przed nadejściem śmierci.
WendyZajrzyjmy do środka...
WendyNiedostępny. Tak, jak moje serce.
WendyJego ciało szarpie się, więdnąc w szponach śmierci.
WendyJuż się tak nie rzuca.
WendyDodaje smaku.
WendyTrzeba je najpierw zetrzeć. Inaczej nie będzie z nich pożytku.
WendySól się jeszcze nie wytrąciła.
WendyJest sól do zebrania.
WendySłuży do gromadzenia soli.
WendyKrew drzewa.
WendyDo gromadzenia krwi drzew.
WendyPrzeminiemy, nim odrośnie.
WendySłodko-gorzki smak. Jak życie.
WendyOgrodnictwo wymaga optymizmu, którego nie posiadam.
WendyCzyż egzystencja nie jest rzezią?
WendyOciupinkę.
WendyTo się chyba da zjeść.
WendyNie można mu już nic więcej odebrać.
WendyOdebrany rodzinie.
WendyChorobliwie piękne.
WendyWszystko się kończy.
WendyCała praca na nic.
WendyNiczym sztylet w serce. Serce drzewa.
WendyGotowe do zbiorów.
WendyJego życie odpływa.
WendyNico mniej konfliktowa od jego braci.
WendyJak się pan miewa?
WendyTrenuje przed zapadnięciem w sen wieczny.
WendyBrakuje w tym domu radości.
WendyAni to dom, ani domostwo.
WendyNie tak słodki jak Abigail.
WendyCzerwony niczym krew wprost z serca.
WendyJego ciało jest teraz nawet bardziej krwawe.
WendyZazdrośnie skrywają tajemnicę życia.
WendyJak się miewasz?
WendyJak się miewasz?
WendyTo... rzepa.
WendyRzepa jest już ugotowana.
WendyZazdrośnie skrywają tajemnicę życia.
WendyMożemy je zetrzeć na mąkę.
WendyZazdrośnie skrywają tajemnicę życia.
WendyWałęsa się bez celu, nieświadomy swego przeznaczenia.
WendyJest bezpieczny w mych objęciach.
WendyElegancko. Jest uroczy.
WendyJestem za duża, żeby tam wpaść.
WendyZamknięta. Teraz nikt już tam nie wpadnie.
WendyNierówno się upiekła.