Słowa Konstantej
WendyJesteś głodny, panie króliku?
WendyPowinnam złożyć ofiarę.
WendyPojedynkiem na śmierć i życie można zabić trochę czasu.
WendySzkoda. Był ładny.
WendyChyba zapewnia trochę radości.
WendyMam rozproszyć mrok światłem?
WendyNieuniknione.
WendyMoże pragnie czegoś podobnego do siebie.
WendyAbigail kochała niespodzianki.
WendyTo właściwie piękne.
WendySkończyło się.
WendyCo mam mu dać?
WendySkąd wiesz, że jestem szalona?
WendyAch... Sama nie wiem.
WendyPrzynajmniej ta roślina sprawia wrażenie zadowolonej.
WendyCoś w okolicy uprzykrza jej życie.
WendyJest samotna... Potrzebuje rodziny...
WendyMoże potrzebuje tylko odrobiny wsparcia.
WendyOgród jest nieco zaniedbany...
WendyMoże potrzebuje trochę wody?
WendyŁaknie składników odżywczych.
WendyJest zbyt blisko innych roślin... Dusi się...
WendyNie nadaje się do uprawy o tej porze roku.
WendyTo moja pokrewna dusza. Jest żałośnie nieszczęśliwa.
WendyOgień zaraz ogarnie wszystko.
WendyCiemność! Jest za ciemno!
WendyOszczędziłam mu męczarni życia.
WendyAbigail, to smakuje jak u mamy...
WendyCóż za pech, że spada tu na nas klątwa.
WendyW ruinie.
WendyNie była im pisana wspólnota.
WendyOpuśćmy to przeklęte miejsce.
WendyTo ty, Abby?
Pani WiklińskaChyba widziałam, jak nasz gospodarz zmierzał w tamtym kierunku.
Pani WiklińskaNiestety wygląda na to, że kotków nie ma.
Pani WiklińskaChyba w tym momencie jest zajęty czym innym.
Pani WiklińskaWygląda na to, że szukających jest więcej niż kotków.
Pani WiklińskaKociaki mają za mało miejsc, w których mogłyby się ukryć.
Pani WiklińskaPowinnam trochę odpocząć.
Pani WiklińskaZdaje się być zamknięta.
Pani WiklińskaTo nie pasuje na manekina.
Pani WiklińskaCo za zawód, krukowate sobie gdzieś poleciały.
Pani WiklińskaTo należy do automatu.
Pani WiklińskaWygląda na to, że dwunożne ryby słuchają jedynie wezwań swoich pobratymców.
Pani WiklińskaTen potworny, ożywiony pluszowy miś słucha tylko naszej drogiej Willow.
Pani WiklińskaŻeby wziąć udział, muszę mieć poduszkę.
Pani WiklińskaZdecydowanie za mocne.
Pani WiklińskaCierpliwość jest cnotą.
Pani WiklińskaJestem zbyt chora, by to zrobić.
Pani WiklińskaNależy zachować umiar.